Benim Melek Oğlum: Kaju...

                                                             (İlk bulduğumuz gün)

Günaydın.

Saat şu an 06:35. Saat 06:00 gibi 2022 yılında melek olan kedimiz Kaju’yu hatırlayarak uyandım. Rüya değil, bir anda gözümü açtım ve ilk hissettiğim onun adı oldu.

Yazmışımdır mutlaka daha önce; yaralı bulmuştuk onu. 2020 yılının haziran ayında bir cumartesi günü markete gitmeden önce o sıralar hasta olan kayınvalideme uğradık. Vedalaşıp evden çıkarken bahçe kapısının hemen yanındaki defne ağacının altında güneşin altında yatıyordu. Dikkatli bakınca yaralı olduğunu gördük. Ağzında, karın bölgesinde büyük yaralar vardı; bir hayvan ya da hayvansı dürtüleri olan biri zarar vermiş gibiydi. Kızım o zamanlar kedilerden (çocukluk travması) korktuğu için alamadık. 

                                                                         (3. Gün)

(Bir haftanın sonunda)

Kızımı, onu orada yaralı bırakamayacağımızı, alıp veterinere götürürsek te tekrar bulduğumuz yere bırakıp rahat rahat eve dönemeyeceğimizi anlattım. İkna etmemiz biraz sürdü. Nihayetinde oğlumla birlikte bir kutu bulup geri döndük ve küçük kediyi veterinere götürmeyi başardık. Başardık çünkü bir saat daha o halde bıraksaydık veya biz onu hiç görmeseydik son anları o defne ağacının altında olacaktı.

Uzun bir tedavi süreci oldu. İlk bir hafta her gün veterinere götürdük, sonraki iki hafta gün aşırı derken daha seyrekleşerek tedavisi tamamlandı.

Kaju’mun eve geldiğinin üç ya da dördüncü günü mama verdiğimde mamasını yemeden önce gelip elimi yalamasını unutamam. Hala iyi ki diyorum, iyi ki onu oğlum ağacın altında fark etti, iyi ki kızım onu orada bırakamayacağımıza ikna oldu.

Ve iyi ki sevgili veterinerimiz Tansu Kocabaşoğlu’ nu bulduk. O güne kadar bir canlı sahiplenmemiştik. Kızım, “evde kedi istemiyorum!” dese de internetten bakıp Tansu hocayı buldu. Hem bize en yakın olan hem de çok iyi veterinermiş diyerek. Sağ olsun, Tansu hocamız, Kaju’nun yaraları iyileşene kadar bizden ücret almadı. O iyileşip rutin hayatımıza başladığımızda yani Kaju resmi olarak bizim evladımız(!) oluncaya kadar.

İki yıl yaşadı yavrum. Yaraları, egzaması iyileştikten bir – bir buçuk yıl kadar sonra, 2022 yılının ocak ayında epilepsi krizi geçirene kadar. Yine uzun bir tedavi süreci…

Haziran ayında melek oldu. Ara ara hatırlar onu sevdiğimi fısıldarım.

Bugün nedense uykumdan onu hatırlayarak uyandım. Hayırlara vesile olsun inşallah. Onu çok sevdim, hepimiz çok sevdik. Biliyorum ki o da ona olan sevgimizi biliyor.

Canım Kaju’m… Seni seviyorum ve cennette diğer sevdiklerimizle birlikte olduğunu biliyorum. Allah’a emanet ol oğlum.

                                                      (Sona doğru 😔)