(Görsel alıntıdır)
NERGİSLERİN GÜZELLİĞİ
Kızı defalarca telefon edip, “Anne zamanları
geçmeden gelip nergisleri görmelisin” demişti. Aslında gitmek istiyordu, ama kızının
oturduğu yer neredeyse iki
saatlik araba mesafesindeydi. Biraz gönülsüzce,
“haftaya Salı geleceğim” diye söz verdi. Çünkü bu üçüncü telefon edişiydi.
Ertesi
Salı yağmur ve soğukla birlikte
geldi. Ama ne çare, söz vermişti bir kere. Bu
yüzden arabaya atlayıp gitti. Kızının evine girip kızını kucakladıktan ve
torunlarıyla hasret giderdikten sonra dinlenmek istediğini belirterek: “Nergisleri boş ver,
dedi. Yol sisten görünmüyor. Zaten şu anda
seni ve çocukları o kadar çok özlemiş durumdayım ki bir metre daha araba kullanmayı düşünmüyorum!”
Kızı
sakince gülümsedi: “ Biz her zaman böyle havalarda araba kullanıyoruz, anneciğim, dedi.” Kızının ısrarına dayanamayarak yola çıktılar.
Yirmi dakika kadar sonra küçük bir çakıllı yola saptılar. Bir müddet sonra arabadan
inerek patikadan aşağıya doğru
yürümeye başladılar.
Patika
yolun dönemeç yaptığı yeri döner dönmez gördükleri karşısında
nefesi kesildi. Dünyanın en göz alıcı görüntüsü, gözlerinin önünde uzanıyordu.
Sanki birisi koca bir kazan dolusu altını alıp dağın zirvesinden aşağıya, yamaçlarına doğru boca etmişti.
Çiçekler
görkemli bir şekilde, helezonlar halinde, koyu turuncu, beyaz, limon sarısı, somon pembesi, hardal ve krem, rengârenk, adeta kurdeleler
gibi ard arda dizilmişlerdi. Aynı renkteki çiçekler bir arada ekilmiş olduğundan, her biri kendi rengindeki bir ırmağı andırırcasına akıp gidiyordu.
Hayranlıkla:
”Bütün bunları kim yaptı?” diye sordu kızına.
“Sadece
bir tek kadın” diye cevapladı kızı. “Kendisi de burada yaşıyor, burası onun evi”.
Tüm o
ihtişamın
ortasındaki
küçük
ve mütevazı, iyi bakılmış bir
evi gösterdi.
Eve doğru yürüdüler. Evin girişinde
ki bahçede
bir tabela gördü.
“Cevaplayabildiğim kadarıyla soracaklarınızın yanıtları”
yazıyordu tabelada.
(Görsel alıntıdır)
İlk
yanıt basitti: “50.000 çiçek soğanı” diyordu, ikinci yanıt “Hepsi birer
birer, bir kadın tarafından, iki el, iki ayak ve birazcık akıl ile”, üçüncüsü
“1958’de başlandı” idi.
Hiç
görmemiş olduğu bu kadıncağızı düşündü. Aşağı yukarı kırk yıl önce bu işe koyulan, her seferinde bir çiçek soğanı
ekerek, görülmesi bile zor bir dağa, göz zevkini ve neşesini
getirmiş olan o kadını. Ama
her seferinde tek bir çiçek soğanı ekerek, yıllar boyu süren çabası
sonucunda dünyayı değiştirebilmişti. Bu bilinmeyen
kadın, içinde yaşadığı dünyayı ebediyen değiştirmişti. Tarifi zor bir büyülü ortam, güzellik ve ilham oluşturmuştu.
Onun nergis bahçesinin öğrettiği ilke, en çok
bilinen prensiplerden biriydi. Yani, amaçlarınıza ve arzularınıza doğru her seferinde bir adım
atarak ulaşmayı öğrenmek, bir iş yapmayı
sevmesini öğrenmek
ve zaman birikiminin nasıl kullanılacağını öğrenmek.
(Alıntıdır)
(Görsel alıntıdır)
NICE DAFFODILS
Daughter
whether telephoned many times, "You must come and see the daffodils before
Mother time," he said. In fact, he wanted to go, but the seat of her car
was almost two hours away. A little reluctantly, "My next Tuesday next
week," he promised. Because it was her third call.
The
next came together Tuesday rain and cold. But what remedy, once he promised. So
he went to jump in the car. After the longing embrace his daughter and
grandchildren after their daughter enter the house said he wanted to rest:
"Forget the daffodils, she said. It does not appear from the fog Road.
Already now I and the kids do not intend to use the car that I'm so much more
than a meter've missed you! "
Her
daughter smiled calmly: "We drive in this all the time, Mom said."
Headed off to withstand the insistence of his daughter. After about twenty
minutes, they turned onto a small gravel road. After a while they began to walk
down the path down from the car.
Breath
against what they see is not the way we return path where the bend was cut
made. The world's most eye-catching image, lay before his eyes. It's like
someone took the gold down the mountain peak and a win full of husbands, had
the right boca slopes.
Flowers
in a spectacular way, swirling, dark orange, white, lemon yellow, salmon pink,
mustard and cream, colorful, lined up one after another almost like ribbons. Is
a combination of the same color flowers planted, each was flowing into a river
Like cornered in their own colors.
Admiringly:
"All who made them?" She asked her daughter.
"Only
one woman," her daughter replied. "She lives here, this is his
home."
All in
all it's glory in the middle of a small and modest, showed a well maintained
house. They walked towards the house. He saw a sign in the garden at the
entrance of the house.
"Ask
what you will, as far as I could respondent answers" was written on the
sign.
The
first answer was simple: "50,000 bulbs," he said, the second answer,
"One at a time, by one woman, two hands, two feet, and very little
brain", the third "was started in 1958", respectively.
(Görsel alıntıdır)
He was
thought that the lady had never met. Forty years ago, this work laid down that,
by planting a bulb at a time, even if you have seen a mountain, enjoy the eye
and the joy that he brought the woman. But planting one bulb at a time, he was
able to change the world as a result of years-long effort. This unknown woman
had forever changed the world in which he lived. Directions have a magical
setting, beauty, and inspiration had created.
Principles taught by her daffodil garden
was one of the most well-known principle. So, your purpose and learn to reach
one step at a time toward your desire to learn to love the doing, learning to
use the accumulation of time.
(Quote)